Unang Kaba

Unang Kaba

Sem. Rolando R. Mutuc

At bumaba na ako ng sasakyan. Ang daming mga tao, mga pamilyang nagkukuhanan ng picture, may mga nagkakamustahan, may mga nagiiyakan, at may mga nagpapaalam. Kinakabahan ako sa unang hakbang na ito. Nagdadalawang-isip ako kung tutuloy pa ba ako. Ibinaba na mula sa sasakyan ang mga gamit ko. May mga seminaristang kumuha nito tiningnan kung kumpleto ang dala ko. Itinuro na nila kung saan ako mamalagi sa loob ng limang buwan. Inayos na ng nanay ko ang mga gamit ko at makatapos kami lumabas na ng kwarto. Nagpaalam na sil sa akin. Ito na ang simula, nawala na lang bigla ang nanay ko, at ang tatay ko naman ay hinalikan ako at tumalikod. Ramdam ko na umiiyak siya. Gusto ko ring umiyak noon pero pinigilan ko, dahil alam ko na sa simula lang malungkot. Maninibago at magdadalawang isip, pero kapag nagtagal na, at nakilala ko na Siya ng lubusan, doon ko mararanasa ang tunay na kasiyahan.

#